Owen Parker

Konstytucja Libanu od 1990 roku obiecuje zlikwidować wyznaniowy podział władzy. Komitet, który miał to zrobić, nigdy nie powstał.

WHO ogłosiła epidemię eboli Bundibugyo globalnym stanem zagrożenia, zanim zebrali się jej eksperci. Dlaczego po dwóch dekadach reform taka deklaracja wciąż przynosi porady, a nie działania.

Państwo narodowe wydaje się wieczne, ale zbudowały je dwa stulecia temu broszury, szkoły i armie z poboru. Dziś trzeszczy pod naporem problemów, które przekraczają granice.

W sierpniu 1602 roku Holenderska Kompania Wschodnioindyjska dopisała do swojej księgi akcji jedno zdanie: akcje można przenosić. To zdanie stworzyło giełdę, a wraz z nią krótką sprzedaż, instrumenty pochodne i regulatorów, którzy od tamtej pory je ścigają.

Języki Papui-Nowej Gwinei zanikają w ciągu trzech pokoleń, choć nikt ich nie zakazuje, a hebrajski wrócił po 1 700 latach. Rozstrzyga o tym to, jakim językiem rodzice mówią w domu.

Osiemdziesiąt milionów lat temu płytkie morze osadziło kredę Czarnego Pasa w Alabamie. Jej ciemna, żyzna gleba przyciągnęła bawełnę, niewolnictwo i bogactwo Konfederacji – a ten sam półksiężyc wciąż widać na dzisiejszych mapach ubóstwa.

Szwajcarska neutralność opiera się na gwarancji wielkich mocarstw z 1815 roku, na armii, która czyni inwazję kosztowną, i na bankach, które przydawały się każdej stronie.

Od Krymu przez Sund po Cieśninę Tajwańską: most nad spornymi wodami zgłasza roszczenie, a atak na niego jest atakiem na to roszczenie.

W latach 1950–1990 nie upadła żadna demokracja bogatsza niż Argentyna w 1975 roku. Zamożność, instytucje i niepisane normy wyjaśniają, dlaczego jedne demokracje umierają młodo, a inne trwają – a Węgry pokazują, jak nawet bogatą demokrację można legalnie wydrążyć od środka.

Żaden kraj nie chce pustyni Bir Tawil, a Japonia zalewa betonem dwie skały wielkości sypialni. Chodzi o morze, nad którym władzę może sprawować okruch lądu.