ADVERTISEMENT

To jest artykuł przetłumaczony maszynowo. Oryginalna wersja jest dostępna w języku angielskim.

Ostatnia aktualizacja: · 14 min czytania

W skrócie
W 2020 roku amerykańscy dyplomaci rozjechali się po Azji, by ostrzegać rządy przed kablem z Marsylii do Singapuru. Najniższą ofertę złożyła firma dawniej nazywana Huawei Marine Networks; Waszyngton ostrzegł przed możliwymi sankcjami i wygrała droższa firma amerykańska. Cenzura to niewłaściwa opowieść. Internet dzieli się wokół tego, kto jest właścicielem kabli, kto prowadzi jego książkę adresową i kto pisze jego standardy techniczne. Rosja zbudowała już internet, który może działać odcięty od świata. Standardy dla sieci roku 2035 powstają teraz, a sprzęt zbudowany według nich zmienia się powoli.

W 2020 roku amerykańscy dyplomaci rozjechali się po Azji, by ostrzegać rządy przed pewnym kablem światłowodowym.

SEA-ME-WE 6 to około 21 700 kilometrów kabla podmorskiego, licząc z odgałęzieniami. Biegnie z Marsylii do Singapuru przez Ocean Indyjski i wychodzi na ląd w kilkunastu krajach, w których mieszka łącznie ponad jedna czwarta ludności świata. Najniższą ofertę złożyła HMN Technologies, dawniej Huawei Marine Networks, którą Huawei sprzedał chińskiej firmie Hengtong Optic-Electric na mocy umowy uzgodnionej w 2019 roku. Według większości kryteriów HMN miała wygrać. Wtedy do gry wkroczył Departament Stanu. Amerykańskie ambasady ostrzegały członków konsorcjum, że jeśli przyjmą ofertę HMN, poniosą konsekwencje, być może łącznie z sankcjami. W lutym 2021 roku przetarg otwarto ponownie. Kontrakt zdobyła SubCom z New Jersey, choć jej oferta była droższa. Waszyngton sięgnął po ambasadorów, formalne ostrzeżenia i groźbę kar finansowych, i to wszystko w sporze o to, kto ułoży światłowód na dnie oceanu.

Zwykle tłumaczy się takie spory inwigilacją: chiński sprzęt w infrastrukturze krytycznej mógłby otworzyć drogę chińskiemu wywiadowi. To część problemu. Stawka jest jednak większa: chodzi o to, kto kontroluje fizyczną i logiczną architekturę, bez której globalna łączność internetowa w ogóle nie byłaby możliwa, i co stanie się z tą architekturą, gdy budujące ją państwa przestaną zgadzać się co do tego, czemu internet ma służyć.

Nie ta opowieść

Chiński aparat kontroli treści, Wielki Firewall, jest rozbudowany i dobrze opisany: zatruwanie DNS sprawia, że zapytania o zablokowane domeny dostają w odpowiedzi sfałszowane, prowadzące donikąd adresy; blokowanie adresów IP uniemożliwia bezpośrednie połączenie z zagranicznymi serwerami; głęboka inspekcja pakietów przeszukuje ruch pod kątem słów kluczowych i zrywa połączenia, które je przenoszą. Setki milionów ludzi w Chinach nie mogą wejść na Google, Facebooka ani stronę „New York Timesa” bez VPN-u, a VPN-y działają, dopóki rząd nie zdecyduje inaczej.

Wielki Firewall działa jednak na ruchu w locie: fałszuje odpowiedzi, zrywa połączenia i filtruje treści. Choć jest skuteczny, nie dotyka pytań o to, kto kontroluje infrastrukturę routingu, kto utrzymuje systemy nazw, dzięki którym da się odnaleźć każdy adresowalny cel, kto ustala standardy techniczne decydujące o tym, jaki sprzęt może się z czym łączyć, i do kogo należą kable przenoszące ruch między kontynentami.

Internet, jaki zna większość ludzi, złożony ze stron internetowych, aplikacji, wideo w streamingu i poczty elektronicznej, spoczywa na stosie infrastruktury, której nigdy nie widzą. Cenzura decyduje o tym, do czego ludzie mogą przez ten stos dotrzeć. To, czy internet pozostanie jednym systemem, czy rozpadnie się na dwa, zależy od tego, kto sam ten stos buduje i nim zarządza.

Dwa modele, jedna książka adresowa

Od 1998 roku systemem nazw i numerów internetu zarządza ICANN, Internet Corporation for Assigned Names and Numbers. To infrastruktura, która koordynuje nazwy domen, pule adresów IP i rejestry parametrów protokołów. ICANN, kalifornijska organizacja non profit, powstała we współpracy z Departamentem Handlu USA, który zlecił jej prowadzenie funkcji IANA, czyli operacji technicznych utrzymujących strefę główną systemu nazw domen. Nadzór nad tymi funkcjami sprawowała podległa departamentowi National Telecommunications and Information Administration (NTIA). Układ ten od początku miał być tymczasowy, a dopóki trwał, operacje techniczne w samym centrum globalnej sieci podlegały nadzorowi jednego rządu.

Ośrodkiem konkurencyjnego modelu jest ITU, Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny, agenda ONZ założona w 1865 roku do koordynowania infrastruktury telegraficznej między suwerennymi państwami. Rządy, które za jego pośrednictwem forsują swoje racje, uważają, że zarządzanie internetem należy do państw, a nie do korporacji czy „społeczności wielu interesariuszy”, i że każdy naród ma prawowitą władzę nad infrastrukturą internetową na swoim terytorium. Model ten mówi o suwerenności, a w praktyce oddaje rządom kontrolę nad sieciami w ich granicach.

Konflikt wybuchł otwarcie w grudniu 2012 roku w Dubaju. Na Światowej Konferencji Telekomunikacji Międzynarodowej blok państw, wśród nich Rosja, Chiny, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Arabia Saudyjska, forsował zmiany w Regulaminach Telekomunikacji Międzynarodowej, które dałyby rządom znacznie większą władzę nad internetem, w tym nad jego nazwami, numeracją i adresowaniem. Najdalej idącą propozycję wycofano, a zapisy o internecie przetrwały jedynie w niewiążącej rezolucji, ale to wystarczyło, by konferencja się podzieliła. Zrewidowany traktat podpisało 89 państw. Pięćdziesiąt pięć, w tym Stany Zjednoczone, Francja, Niemcy i Wielka Brytania, odmówiło podpisu, a ten podział do dziś się nie zabliźnił.

ADVERTISEMENT

Blok suwerennościowy miał prawdziwy powód do pretensji i wykorzystał go strategicznie. Nadzór NTIA nad ICANN oznaczał, strukturalnie rzecz biorąc, że rząd USA zachowywał pozycję ostatecznego gwaranta wobec książki adresowej internetu. Potem, w 2013 roku, ujawnione przez Snowdena dokumenty pokazały, że NSA wykorzystuje inną amerykańską przewagę: to, że tak wiele światowych danych przechodzi przez amerykańskie firmy i kable połączone z USA. Technicznie obie sprawy nie miały ze sobą nic wspólnego; politycznie stopiły się w jeden zarzut, że internet jest amerykańskim narzędziem. Pretensja była uzasadniona, ale dotyczyła amerykańskiej inwigilacji; nie dowodziła, że państwa powinny kontrolować własną infrastrukturę internetową, a właśnie taki wniosek wyciągnął z niej blok.

Czynnik Snowdena

Gdy w czerwcu 2013 roku ujawniono program PRISM, prowadzony przez USA model wielu interesariuszy stracił wiele na wiarygodności w oczach państw niezdecydowanych. NSA miała dostęp do danych płynących przez amerykańskie firmy internetowe, czyli przez tę samą infrastrukturę, którą model wielu interesariuszy powierzył amerykańskim firmom. Prezydentka Brazylii Dilma Rousseff powiedziała to wprost we wrześniu tego roku na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ: USA wykorzystały swoją pozycję strukturalną do masowej inwigilacji. Najmocniejszy argument za suwerennością państw nad internetem dostarczyło postępowanie rządu USA.

Uzasadnioną część tej skargi uwzględniono w październiku 2016 roku, kiedy umowa NTIA z ICANN wygasła i nie została przedłużona. Po dwuletnim procesie z udziałem wielu interesariuszy funkcje IANA przeszły pod zarząd organu kierowanego przez społeczność, a ostateczna władza rządu USA nad książką adresową internetu formalnie się skończyła. Kampania trwała dalej. Rosja i Chiny nie ustępowały na konferencjach pełnomocników ITU w 2014 i 2018 roku, a w 2022 roku Rosja wystawiła kandydata na sekretarza generalnego ITU, który przegrał z popieraną przez USA Doreen Bogdan-Martin, zdobywając 25 głosów wobec jej 139. Waszyngton wygrał tę rundę, ale w tym samym roku zespół zwołany przez Council on Foreign Relations, amerykański think tank zajmujący się polityką zagraniczną, uznał, że era globalnego internetu dobiegła końca.

Gdy przekazanie funkcji IANA odpowiedziało na skargę dotyczącą amerykańskiego nadzoru, z argumentu suwerennościowego została władza państwa nad infrastrukturą informacyjną, co w praktyce oznacza możliwość monitorowania, filtrowania i odcinania przepływu informacji do obywateli.

Do kogo należy dno oceanu

Według większości szacunków ponad 99 procent międzykontynentalnego ruchu internetowego płynie kablami podmorskimi. W 2026 roku działających i planowanych systemów jest ponad 600; satelity przenoszą zaledwie drobną część ruchu. Na większości trasy przez ocean kable mają zwykle grubość mniej więcej ogrodowego węża i leżą wprost na dnie w głębinach, a przy brzegu dostają dodatkowe warstwy pancerza. Pozostają w zasadzie niewidoczne, dopóki się nie przerwą albo dopóki ktoś nie zagrozi sankcjami firmom, które je budują.

HMN Technologies weszła w budowę kabli podmorskich jako Huawei Marine Networks około 2008 roku i dzięki konkurencyjnym cenom oraz kompetencjom technicznym zdobyła znaczący udział w rynku. Potem rząd USA zaczął traktować kontrakty kablowe jako jeden z frontów szerszej rywalizacji technologicznej z Chinami. SEA-ME-WE 6 był najjaskrawszym przykładem, ale nie jedynym. Amerykańska interwencja dotknęła w ciągu czterech lat co najmniej sześciu projektów kablowych w regionie Azji i Pacyfiku. Metoda się nie zmieniała: amerykańscy urzędnicy ostrzegali członków konsorcjów przed konsekwencjami i czekali, aż ci zmienią zdanie.

Skutki dla routingu są fizyczne i trwałe. W Azji Południowo-Wschodniej chińskie roszczenia na Morzu Południowochińskim, znane jako linia dziewięciu kresek, oraz upór Pekinu, by zatwierdzać prace kablowe nawet poza uznanymi chińskimi wodami terytorialnymi, opóźniły kabel SJC2 o kilka lat. Sprawiły też, że co najmniej dwa systemy kablowe, Apricot i Echo, poprowadzono wokół Indonezji, a nie przez Morze Południowochińskie. Omijanie ma swoją cenę: dłuższe trasy, wolniejsze pozwolenia i droższa budowa.

Kwestia infrastruktury fizycznej obejmuje też inwigilację. Każdy, kto ma dostęp do kabla, czy to do samego przewodu, czy do lądowej stacji, w której wychodzi on na brzeg, może przechwytywać ruch. Większość takich stacji znajduje się w niewielkiej liczbie miast i państw; kto kontroluje te lądowe wąskie gardła, ten decyduje, kto może się do nich podpiąć. Brytyjska GCHQ, współpracując z NSA, robiła dokładnie to w stacjach na terenie Wielkiej Brytanii.

Własność kabli decyduje jednak także o routingu, opóźnieniach i kosztach, więc bezpieczeństwa i ekonomii nie da się czysto rozdzielić. Gdy USA usuwają chińskiego dostawcę z konsorcjum kablowego, podejmują jednocześnie decyzję w sprawie bezpieczeństwa i decyzję handlową, a powstały kabel niesie ten wybór przez cały okres eksploatacji.

W sierpniu 2025 roku FCC nadała tej logice formalny kształt. Przyjęła przepisy wprowadzające domniemanie odmowy wobec wniosków o licencję na wyprowadzenie kabla na ląd składanych przez podmioty kontrolowane przez wskazanych zagranicznych przeciwników. Każdy wnioskodawca musi też poświadczyć, że jego kabel nie będzie korzystał z żadnego sprzętu ani usług z Covered List FCC, czyli waszyngtońskiej czarnej listy sprzętu i usług telekomunikacyjnych uznanych za niedopuszczalne ryzyko dla bezpieczeństwa narodowego. Licencjobiorcy muszą ponadto poświadczyć, że mają plany zarządzania ryzykiem w zakresie cyberbezpieczeństwa i bezpieczeństwa fizycznego. Przepisy biorą na cel same kable, które przenoszą niemal wszystkie dane docierające do Stanów Zjednoczonych z innych kontynentów.

Podsłuch na kablach: historia

5 sierpnia 1914 roku, dzień po tym, jak Wielka Brytania wypowiedziała wojnę Niemcom, brytyjski statek kablowy Alert przeciął podmorskie kable telegraficzne łączące Niemcy ze Stanami Zjednoczonymi. Niemcy musiały przejść na radio i na kable innych państw, a ten ruch Brytyjczycy mogli przechwytywać. W czasie zimnej wojny operacja IVY BELLS marynarki wojennej USA polegała na podsłuchiwaniu radzieckich kabli podmorskich na Morzu Ochockim; nagrania odbierali płetwonurkowie z okrętów podwodnych. Program TEMPORA prowadzony przez GCHQ i NSA, ujawniony przez Snowdena w 2013 roku, nie obejmował żadnego hakowania: systematycznie podsłuchiwano kable światłowodowe w stacjach brzegowych w Wielkiej Brytanii, przy współpracy firm, które je obsługiwały.

Pęknięcie w książce adresowej

Kabel decyduje o tym, czy dane mogą podróżować. System nazw domen, DNS, decyduje o tym, czy da się je odnaleźć. DNS to książka adresowa internetu: wpisujesz nazwę domeny, a DNS tłumaczy ją na adres IP. Proces ten zaczyna się od serwerów głównych, które stoją na szczycie hierarchii i wskazują resolwerom właściwą domenę najwyższego poziomu. Istnieje 13 nazwanych tożsamości serwerów głównych, obsługiwanych przez 12 operatorów (dziewięciu amerykańskich, dwóch europejskich i jednego japońskiego) i powielonych w ponad 2000 lokalizacji na całym świecie.

Rosja uznała, że nie może polegać na tej hierarchii. Jej ustawa o suwerennym internecie, obowiązująca od listopada 2019 roku, nakazuje instalować w wąskich gardłach sieci sprzęt do głębokiej inspekcji pakietów pod kontrolą Roskomnadzoru i tworzy krajowy system DNS, zdolny tłumaczyć rosyjskie domeny bez odwoływania się do międzynarodowych serwerów głównych. W efekcie powstaje architektura internetu dającego się wydzielić: takiego, który może działać dalej, jeśli Rosja zerwie połączenie z globalną siecią, i z którego poziomu Rosja może to połączenie zerwać.

Rosja przetestowała tę architekturę między 15 czerwca a 15 lipca 2021 roku, z udziałem wszystkich głównych rosyjskich operatorów telekomunikacyjnych. Według wstępnych wyników, o których informował rosyjski dziennik biznesowy RBK, testy się powiodły, w tym test zdolności do fizycznego odłączenia rosyjskiego internetu od globalnej sieci. Tajność całego procesu ogranicza możliwość niezależnej weryfikacji tych twierdzeń. Mniej wątpliwości budzi sama architektura, której wymaga ustawa i która już działa, oraz zamiar Rosji, by z niej korzystać.

Chiny idą inną drogą. Zamiast budować dającą się wydzielić warstwę routingu, trzymają dane w kraju. Chińska ustawa o cyberbezpieczeństwie, obowiązująca od 2017 roku, nakazuje operatorom krytycznej infrastruktury informacyjnej przechowywać dane osobowe i „ważne dane” na terytorium Chin. Skutek prawny jest taki, że istotne kategorie danych o chińskich użytkownikach i działalności w Chinach mogą opuścić kraj dopiero po przejściu rządowej oceny bezpieczeństwa.

Rosja od 2015 roku wymaga, by dane osobowe jej obywateli były najpierw gromadzone i przechowywane w bazach danych fizycznie znajdujących się w Rosji; przekazywanie ich za granicę jest dozwolone dopiero potem i na odrębnych zasadach. Model się rozprzestrzenił: na początku 2023 roku w 40 krajach obowiązywało 100 środków lokalizacji danych, a ponad dwie trzecie z nich łączyło wymóg lokalnego przechowywania z ograniczeniami transgranicznego przepływu danych.

Suwerenny DNS w połączeniu z lokalizacją danych składa się na architekturę sieci, którą da się wydzielić, a ponieważ jest już zapisana w ustawach, zainstalowana, a w przypadku Rosji także przetestowana w działaniu, internet w znacznej mierze już się podzielił.

Jak działają strefy główne DNS

Gdy twój komputer chce połączyć się ze stroną internetową, pyta resolwer DNS o adres IP domeny. Jeśli resolwer nie ma w pamięci podręcznej ani odpowiedzi, ani serwerów domeny najwyższego poziomu, wysyła zapytanie do serwera głównego, jednej z 13 tożsamości serwerów głównych; to one wiedzą, które serwery są autorytatywne dla każdej domeny najwyższego poziomu. Strefę główną utrzymuje ICANN. Rosyjski krajowy DNS zbudowano tak, by w razie odcięcia kraju lub jego samoodcięcia rosyjskie resolwery mogły nadal odpowiadać z krajowych kopii strefy głównej oraz stref .ru, .su i .рф. W takim scenariuszu usługi, których serwery i zależności znajdują się w Rosji, mogą dalej działać dla tamtejszych użytkowników, wszystko, co opiera się na serwerach za granicą, przestaje dla nich działać, a z zewnątrz rosyjski internet gaśnie. Filtr treści blokuje konkretne strony. Tu chodzi o separację topologiczną: logiczny odpowiednik dwóch odrębnych internetów, które korzystają z tych samych protokołów bazowych, ale ze względów strukturalnych nie mogą się nawzajem odnaleźć.
ADVERTISEMENT

Standardy, najgłębsza warstwa

Kable przenoszą dane, a systemy nazw odnajdują adresy, ale to standardy decydują, czym dane są, jak są sformatowane, jakie protokoły rządzą ich przesyłaniem i jaki sprzęt w ogóle potrafi je przetworzyć.

Przekonanie, że standardy techniczne są apolityczne, to relikt epoki, w której organizacje je ustalające były zdominowane przez inżynierów z garstki państw zachodnich i Japonii. IETF działa według zasady „przybliżonego konsensusu i działającego kodu”: kierują nią inżynierowie, decyzje zapadają oddolnie, a państwom trudno ją przejąć. ITU jest organem traktatowym, w którym głosują państwa członkowskie. Te dwa modele zarządzania nie są równoważne i w niektórych dziedzinach dały początek różnym standardom. Spór o to, który model ustala standardy internetu, jest zarazem sporem o to, kto kontroluje architekturę globalnej komunikacji.

Zaangażowanie Chin w organizacjach normalizacyjnych to strategiczna inwestycja prowadzona od dziesięcioleci, z wymiernymi wynikami. W Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO) liczba prowadzonych przez Chiny sekretariatów komitetów i podkomitetów technicznych wzrosła w latach 2011–2021 o ponad połowę. Niemcy i Stany Zjednoczone wciąż mają ich więcej: w 2021 roku Niemcy prowadziły 132 sekretariaty ISO, USA 98, a Chiny 68. Żaden inny duży kraj nie zwiększał jednak w tej dekadzie liczby swoich sekretariatów choćby w przybliżeniu tak szybko.

W 3GPP, organizacji opracowującej specyfikacje techniczne 5G, przedstawiciele Chin zajmowali do października 2021 roku ponad jedną trzecią stanowisk przewodniczących i wiceprzewodniczących w jej grupach technicznych, więcej niż jakikolwiek inny kraj, a w grudniu 2021 roku chińskich członków z prawem głosu było ponad dwa razy więcej niż amerykańskich.

Przewodniczący i wiceprzewodniczący w organizacjach normalizacyjnych kontrolują porządek obrad, decydują o podziale czasu i wpływają na to, które propozycje zostaną poważnie rozważone, a które umrą z proceduralnego zaniedbania. Przewodniczący grupy roboczej może celowo spowalniać propozycje, których nie lubi, i przyspieszać te, które popiera. Standardy powstają głównie w pracy instytucjonalnej, która toczy się, zanim dojdzie do jakiegokolwiek głosowania.

We wrześniu 2019 roku Huawei, China Mobile, China Unicom i chińskie Ministerstwo Przemysłu i Technologii Informacyjnych przedłożyły Grupie Doradczej ds. Normalizacji Telekomunikacji ITU-T propozycję „New IP”: gruntowną przebudowę fundamentalnych protokołów internetu. W październiku 2020 roku biuro techniczne ICANN ostrzegło, że ścisłe powiązanie adresów z użytkownikami przewidziane w propozycji mogłoby znacznie ułatwić wszechobecną inwigilację i zamieniłoby internet w mozaikę odrębnych sieci połączonych bramami. Internet Society sprzeciwiło się samej idei „odgórnego projektu sieci przyszłości” tworzonego w organie międzyrządowym. ITU nie nadał New IP biegu: w grudniu 2020 roku sesje plenarne komisji studiów 13 i 11 ITU-T odmówiły podjęcia jej jako nowego tematu prac i odłożyły dyskusję do Światowego Zgromadzenia Normalizacji Telekomunikacji w marcu 2022 roku.

Pekin odpowiedział przeformułowaniem. Elementy New IP przez cały 2021 rok wracały jako nowe propozycje w innych komisjach studiów ITU-T. Huawei forsował tymczasem równoległy tor, „IPv6 Enhanced” (IPv6+), na innych forach: w styczniu 2021 roku Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych powołał grupę branżową ds. IPv6 Enhanced Innovation, a jednym z jej wiceprzewodniczących został inżynier Huaweia.

W październiku 2021 roku Komitet Centralny KPCh i Rada Państwa wydały Zarys rozwoju normalizacji krajowej, który wyznacza cele na lata 2025 i 2035 i wiąże tworzenie standardów z długą listą strategicznych sektorów technologicznych. Dokument nakazuje chińskim firmom, organizacjom branżowym i instytutom badawczym aktywnie uczestniczyć w międzynarodowych organizacjach normalizacyjnych, popycha Chiny do współtworzenia standardów międzynarodowych, dąży do zgodności standardów chińskich z międzynarodowymi, a nawet zachęca międzynarodowe organizacje normalizacyjne do zakładania siedzib w Chinach. Dekada szybkiego wzrostu chińskiego udziału staje się w nim jawną polityką państwa.

Standardy, które będą rządzić siecią roku 2035, projektuje się w komitetach obradujących teraz. Cokolwiek zostanie ustandaryzowane, trafi do routerów, stacji bazowych i innego sprzętu sieciowego produkowanego według tych specyfikacji, a gdy ten sprzęt zostanie już wdrożony, zmiana jego możliwości jest powolna i kosztowna.

Ile kosztują dwa internety

MFW oszacował w 2023 roku, że poważna fragmentacja geoekonomiczna mogłaby obniżyć światową produkcję nawet o 7 procent, czyli o biliony dolarów rocznie, a po doliczeniu rozdzielenia technologicznego niektóre kraje straciłyby od 8 do 12 procent. Liczby te obejmują fragmentację w szerokim sensie, w tym ograniczenia handlowe, zakłócenia łańcuchów dostaw i bariery inwestycyjne, opisują więc skalę szerszego rozłamu, a nie koszt podzielonego internetu jako takiego.

Koszty operacyjne już trzeba płacić. Na początku 2023 roku wszystkie pięć międzynarodowych kabli podmorskich Wietnamu jednocześnie uległo częściowemu lub całkowitemu uszkodzeniu, co w okresie Księżycowego Nowego Roku odcięło 75 procent międzynarodowego przepływu danych kraju. Dostawcy częściowo nadrobili straty, kupując dodatkową przepustowość na kablach lądowych przez Chiny. Trzy z tych pięciu kabli znów uległy awarii w 2024 roku. Naprawy mogą trwać tygodnie lub miesiące (w 2023 roku Wietnam czekał od trzech do dziewięciu miesięcy), a awarie się powtarzają. Przerwy pokazały, jak mało rezerwowych połączeń miał Wietnam, a jego droga awaryjna biegła przez Chiny, podczas gdy Waszyngton naciskał na Hanoi, by nie dopuszczało HMN Technologies do swoich nowych kabli.

Lokalizacja danych wystawia własny rachunek. Mastercard przeznaczył około 350 milionów dolarów na lokalne centrum przetwarzania płatności w Indiach, by spełnić wydany w 2018 roku przez Bank Rezerw Indii wymóg przechowywania danych systemów płatniczych w Indiach, z wąskimi wyjątkami dla transakcji transgranicznych. Mimo to w 2021 roku RBI zakazał mu przyjmowania nowych krajowych klientów kart, bo firma nie spełniała wymogów.

Najwyższe koszty nie spadają ani na Stany Zjednoczone, ani na Chiny, które mają dość ludności, wystarczająco duże rynki i zaplecze techniczne, by utrzymać odrębne ekosystemy internetowe. Kraje między blokami tego nie potrafią. Wietnam ma jednocześnie do czynienia z infrastrukturą kablową powiązaną z Chinami i amerykańską presją w sprawie tras. Indonezja to szybko rosnący ośrodek centrów danych i kablowe skrzyżowanie, o które zabiegają oba obozy. Państwa afrykańskie, które budowały łączność w dużej mierze na sprzęcie Huaweia i w sieciach finansowanych przez Chiny, są teraz pod zachodnią presją, by nie dopuszczać chińskich dostawców do kolejnej generacji swojej infrastruktury.

Kraj, który zbudował sieć 5G z Huaweiem, kieruje ruch międzynarodowy kablami HMN i przechowuje dane w chmurze na infrastrukturze Alibaby, podjął zobowiązanie w polityce zagranicznej, czy tego chciał, czy nie, a zobowiązanie to jest wbudowane w sprzęt, którego wymiana dużo kosztuje.

Kabel w ziemi

Rozpad globalnego internetu biegnie przez decyzje, których większość ludzi nigdy nie widzi: przez przetargi na kable na dnie oceanu, głosowania nad przewodnictwem komitetów technicznych, ustawy nakazujące, by dane nie opuszczały granic państwa, trwające miesiąc testy suwerennego rosyjskiego internetu. Każda z nich może uchodzić za rutynowe zarządzanie. Razem sprawiają, że sieć, która wciąż działa jako całość, łatwiej rozerwać wzdłuż linii politycznych.

Kontrakt na SEA-ME-WE 6 zdobyła SubCom, a nie HMN Technologies. Trasa jest ta sama: z Marsylii do Singapuru przez Ocean Indyjski, z wyjściami na ląd w tych samych krajach. Kabel wyprowadzano na ląd w latach 2024 i 2025, a uruchomienie, początkowo planowane na 2025 rok, przesunęło się na 2027 rok. Gdy system zostanie włączony, dane popłyną zgodnie z planem, ale kablem, którego budowę, własność i przebieg regulują inne umowy.

Powiązane artykuły

Dalsza lektura

Jako partner Amazon Eikleaf zarabia na kwalifikujących się zakupach. Poniższe linki do książek są linkami partnerskimi: jeśli dokonasz zakupu za ich pośrednictwem, możemy otrzymać niewielką prowizję, bez dodatkowych kosztów dla Ciebie.

Polecane filmy

Jak cytować
Ulfur Atli. “Niewidzialna granica, która dzieli internet na dwoje.” Eikleaf, 9 maja 2026, aktualizacja 2 listopada 2026. https://www.eikleaf.com/pl/the-invisible-border-that-splits-the-internet-in-two/

Zastrzeżenie dotyczące generatywnej AI

Niektóre treści na tej stronie zostały wygenerowane i/lub zredagowane z pomocą generatywnej sztucznej inteligencji.

Media

Statek kablowy René Descartes należący do France Telecom Marine o zachodzie słońca w porcie La Seyne-sur-Mer (koło Tulonu, Francja) – Wikipedia

Najważniejsze źródła i bibliografia

Light Reading. „US hardball drove Chinese vendor from huge cable project: reports.” March 27, 2023. https://www.lightreading.com/cable-technology/us-hardball-drove-chinese-vendor-from-huge-cable-project-reports

Data Center Dynamics. „Two Chinese operators withdraw from Sea-Me-We 6 subsea cable project as tensions with US grow.” February 13, 2023. https://www.datacenterdynamics.com/en/news/two-chinese-operators-withdraw-from-sea-me-we-6-subsea-cable-project-as-tensions-with-us-grow/

Fibre Systems. „Hengtong Optic-Electric to acquire Huawei Marine Networks.” November 5, 2019. https://www.fibre-systems.com/news/hengtong-optic-electric-acquire-huawei-marine-networks

Submarine Networks. „SEA-ME-WE 6.” https://www.submarinenetworks.com/en/systems/asia-europe-africa/smw6

Lightwave. „Airtel activates SEA-ME-WE-6 cable in Chennai, India.” February 18, 2025. https://www.lightwaveonline.com/home/article/55268828/airtel-activates-sea-me-we-6-cable-in-chennai-india

The Financial Express (Bangladesh). „BSCPLC denies looming bandwidth crisis flagged by private cable investors.” September 2, 2026. https://thefinancialexpress.com.bd/national/bscplc-denies-looming-bandwidth-crisis-flagged-by-private-cable-investors

Hoang, Nguyen Phong, et al. „How Great is the Great Firewall? Measuring China’s DNS Censorship.” USENIX Security Symposium, 2021. https://www.usenix.org/conference/usenixsecurity21/presentation/hoang

ICANN. „Stewardship of IANA Functions Transitions to Global Internet Community as Contract with U.S. Government Ends.” ICANN Announcement, October 1, 2016. https://www.icann.org/en/announcements/details/stewardship-of-iana-functions-transitions-to-global-internet-community-as-contract-with-us-government-ends-1-10-2016-en

National Telecommunications and Information Administration (NTIA). „Q and A on IANA Stewardship Transition.” US Department of Commerce. https://www.ntia.gov/other-publication/q-and-iana-stewardship-transition-0

ITU. „World Conference on International Telecommunications (WCIT-12).” Dubai, December 3–14, 2012. https://www.itu.int/en/wcit-12/Pages/default.aspx

EDRi. „WCIT: what happened and what it means for the Internet.” December 2012. https://archives.edri.org/book/export/html/3167.html

Silicon UK. „WCIT – China And Russia Withdraw Bid For Greater Control Of Internet.” December 10, 2012. https://www.silicon.co.uk/workspace/wcit-china-russia-government-itu-internet-101419

ABC News. „Brazil’s Rousseff Trashes US Over NSA Spying.” September 24, 2013. https://abcnews.go.com/blogs/politics/2013/09/brazils-rousseff-trashes-us-over-nsa-spying/

ITU. „Member States elect Doreen Bogdan-Martin as ITU Secretary-General.” ITU Press Release, September 29, 2022. https://www.itu.int/en/mediacentre/Pages/PR-2022-09-29-ITU-SG-elected-Doreen-Bogdan-Martin.aspx

ITU Plenipotentiary Conference 2022. „Election results: Secretary-General.” https://pp.itu.int/2022/en/election-results-sg/

Council on Foreign Relations. „Confronting Reality in Cyberspace: Foreign Policy for a Fragmented Internet.” Independent Task Force Report No. 80, July 2022. https://www.cfr.org/task-force-reports/confronting-reality-in-cyberspace

TeleGeography. „Submarine Cable FAQs.” https://www2.telegeography.com/submarine-cable-faqs-frequently-asked-questions

Carnegie Endowment for International Peace. „Subsea Communication Cables in Southeast Asia: A Comprehensive Approach Is Needed.” December 2024. https://carnegieendowment.org/research/2024/12/southeast-asia-undersea-subsea-cables

Privacy International. „GCHQ Tapping into International Fibre Optic Cables, Shares Intel with NSA.” https://privacyinternational.org/long-read/1678/gchq-tapping-international-fibre-optic-cables-shares-intel-nsa

Federal Communications Commission. „Review of Submarine Cable Rules — Report and Order and Further Notice of Proposed Rulemaking.” FCC-25-49A1. Adopted August 7, 2025. https://docs.fcc.gov/public/attachments/FCC-25-49A1.pdf

Ashdown, Neil. „CS Alert – Offensive Cyber in 1914.” Royal Holloway, University of London, 2021. https://pure.royalholloway.ac.uk/en/publications/cs-alert-offensive-cyber-in-1914/

The Defense Post. „Book: The wiretapping that changed the Cold War.” August 16, 2018. https://thedefensepost.com/2018/08/16/book-wiretapping-changed-cold-war/amp/

Root Server Technical Operations Association. „Root Servers.” https://root-servers.org/

European Audiovisual Observatory (Council of Europe), IRIS MERLIN. „Russian Federation: sovereign internet law (Federal Law No. 90-FZ).” 2019. https://merlin.obs.coe.int/article/8603

MIT Technology Review. „Russia’s law that lets it disconnect from the internet comes into force today.” November 1, 2019. https://www.technologyreview.com/2019/11/01/238400/russias-law-that-lets-it-disconnect-from-the-internet-comes-into-force-today/

Euronews / Reuters. „Russia disconnects from internet in tests as it bolsters security.” July 22, 2021. https://www.euronews.com/next/2021/07/22/us-russia-internet

DigiChina, Stanford University. „Translation: Cybersecurity Law of the People’s Republic of China (Effective June 1, 2017),” Article 37. https://digichina.stanford.edu/work/translation-cybersecurity-law-of-the-peoples-republic-of-china-effective-june-1-2017/

Mondaq / GRATA. „Localization of Personal Data Processing in Russia: The Clarifications of the Ministry of Telecom and Mass Communications” (Federal Law No. 242-FZ). 2015. https://www.mondaq.com/russianfederation/data-protection/422058/localization-of-personal-data-processing-in-russia-the-clarificatations-of-the-ministry-of-telecom-and-mass-communications

OECD Trade Policy Paper No. 278. „The Nature, Evolution and Potential Implications of Data Localisation Measures.” November 10, 2023. https://www.oecd.org/en/publications/the-nature-evolution-and-potential-implications-of-data-localisation-measures_179f718a-en.html

IETF. „RFC 7282: On Consensus and Humming in the IETF.” 2014. https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc7282.html

Asia Society Policy Institute / Daniel Russel and Blake Berger. „Stacking the Deck: China’s Influence in International Technology Standards Setting.” November 2021. https://asiasociety.org/policy-institute/stacking-deck-chinas-influence-international-technology-standards-setting

US-China Business Council. Submission to NIST Request for Information on standards. December 2021. https://uschina.org/wp-content/uploads/2021/12/6_uscbc_submission_for_nist_rfi_.pdf

SESEC. „Report on China’s Participation in ISO and IEC.” July 26, 2022. https://backup.sesec.eu/?p=6084

SESEC. „Report on China’s Participation in 3GPP.” August 3, 2022. https://backup.sesec.eu/?p=6122

Durand, Alain. „New IP.” ICANN Office of the Chief Technology Officer, OCTO-017. October 27, 2020. https://www.icann.org/en/system/files/files/octo-017-27oct20-en.pdf

Internet Society. „Discussion Paper: An Analysis of the 'New IP’ Proposal to the ITU-T.” April 2020. https://www.internetsociety.org/resources/doc/2020/discussion-paper-an-analysis-of-the-new-ip-proposal-to-the-itu-t/

Internet Society. „Huawei’s 'New IP’ Proposal FAQ.” February 2022. https://www.internetsociety.org/resources/doc/2022/huaweis-new-ip-proposal-faq/

ETSI. „ETSI Launches New Group on IPv6 Enhanced Innovation.” ETSI Newsroom, January 2021. https://www.etsi.org/newsroom/news/1877-2021-01-etsi-launches-new-group-on-ipv6-enhanced-innovation

Center for Security and Emerging Technology (CSET), Georgetown University. Translation and analysis of „National Standardization Development Outline” (China, October 2021). https://cset.georgetown.edu/publication/the-chinese-communist-party-central-committee-and-the-state-council-publish-the-national-standardization-development-outline/

IMF Staff Discussion Note SDN/2023/001. „Geo-Economic Fragmentation and the Future of Multilateralism.” January 2023. https://www.imf.org/en/Publications/Staff-Discussion-Notes/Issues/2023/01/11/Geo-Economic-Fragmentation-and-the-Future-of-Multilateralism-527266

Global News / Reuters. „IMF says fragmentation could cost global economy up to 7% of GDP.” January 15, 2023. https://globalnews.ca/news/9412662/fragmentation-global-economy-gdp-imf

VietnamPlus. „Undersea cable problems affect Vietnam’s Internet connections.” January 3, 2025. https://en.vietnamplus.vn/undersea-cable-problems-affect-vietnams-internet-connections-post307765.vnp

The Register. „Vietnam’s internet again in trouble as 3/5 sub cables cut.” June 18, 2024. https://www.theregister.com/2024/06/18/vietnam_internet_cables/

Business Today. „Mastercard plans to invest Rs 7,000 crore in India in the next 5 years.” May 7, 2019. https://www.businesstoday.in/amp/latest/corporate/story/mastercard-invest-rs-7000-crore-india-next-5-years-193287-2019-05-07

Reserve Bank of India. „Storage of Payment System Data.” Circular RBI/2017-18/153, April 6, 2018. https://rbi.org.in/Scripts/NotificationUser.aspx?Id=11244

MediaNama. „$350 million of Mastercard’s $1 billion investment in India will be for local payments processing centre: report.” May 7, 2019. https://www.medianama.com/2019/05/223-350-million-of-mastercards-1-billion-investment-in-india-will-be-for-local-payments-processing-centre-report/

Analytics India Magazine. „Mastercard Begins RBI Data Localization Compliance By Deleting Indian Users Data.” May 22, 2019. https://analyticsindiamag.com/ai-news-updates/mastercard-begins-rbi-data-localization-compliance-by-deleting-indian-users-data

MediaNama. „RBI bars Mastercard from adding new customers in India; flags non-compliance with data localisation guidelines.” July 14, 2021. https://www.medianama.com/2021/07/223-rbi-bars-mastercard-non-compliance-data-localisation/

ADVERTISEMENT