To jest artykuł przetłumaczony maszynowo. Oryginalna wersja jest dostępna w języku angielskim.
Singapur to miasto-państwo liczące sześć milionów mieszkańców, bez stałego miejsca w Radzie Bezpieczeństwa ONZ, bez arsenału jądrowego i z budżetem obronnym poniżej 20 miliardów dolarów amerykańskich. W lipcowym wydaniu Henley Passport Index z 2026 roku jego obywatele mogą wjechać do 192 z 227 kierunków bez wizy uzyskanej z wyprzedzeniem. Stany Zjednoczone przeznaczyły w roku budżetowym 2024 na obronę narodową 886 miliardów dolarów, utrzymują za granicą, według stanu z 2021 roku, szacunkowo 750 baz wojskowych i w tym samym indeksie zajmują ex aequo 10. miejsce, ze 180 kierunkami.
Gdyby siła paszportu zależała od militarnego zasięgu, rachunek wypadłby odwrotnie. Henley Passport Index mierzy coś innego, niż sugeruje jego nazwa, a założenie, że potęga państwa niezawodnie przekłada się na przywileje jego obywateli, wymaga rewizji.
Co mierzy indeks
Henley Passport Index ukazuje się od 2006 roku i opiera się na danych Międzynarodowego Zrzeszenia Przewoźników Powietrznych, czyli tej samej organizacji, na której danych linie lotnicze polegają, decydując, którzy pasażerowie wymagają kontroli wizowej przed wejściem na pokład. Henley aktualizuje dane co miesiąc, a główne wydania publikuje kilka razy w roku; szereguje 199 paszportów według tego, do ilu spośród 227 możliwych kierunków ich posiadacze mogą wjechać bez wcześniejszego uzyskania wizy. Kierunek wlicza się do wyniku, jeśli wpuszcza posiadaczy danego paszportu na podstawie formalnej dwustronnej umowy o zniesieniu wiz, wizy wydawanej na granicy, elektronicznego zezwolenia na podróż albo w ogóle bez wymogu uzyskania zgody przed podróżą.
Indeks pomija wpływy dyplomatyczne, militarną siłę oddziaływania, wyniki gospodarcze i soft power we wszystkich powszechnie stosowanych ujęciach. Jego wynik to suma decyzji, które podjęły wszystkie pozostałe rządy w sprawie tego, czy wymagać od obywateli danego kraju wizy, zanim wyruszą w drogę.
Rząd, który pozwala obywatelom innego kraju wjeżdżać bez wizy, dokonuje biurokratycznej oceny ryzyka, a jego decyzja nie oznacza poparcia dla polityki ani osiągnięć tego kraju. Kluczowe pytanie brzmi, czy posiadacz tego paszportu prawdopodobnie przekroczy dozwolony okres pobytu, podejmie nielegalną pracę albo stanie się obciążeniem dla usług publicznych. Wysoko w indeksie Henleya plasują się na ogół kraje, których obywateli inne rządy uznały za mało ryzykownych pod tymi względami, a taka ocena sprowadza się do zaufania, które jest czymś innym niż szacunek i czymś innym niż potęga.
Steffen Mau wraz ze współpracownikami porównał politykę bezwizową ponad 150 państw w latach 1969 i 2010. Swoboda podróżowania bez wiz ogólnie wzrosła, ale zyski rozłożyły się nierówno: obywatele bogatych państw OECD gromadzili kolejne ułatwienia, podczas gdy prawa do mobilności w innych regionach, przede wszystkim w Afryce, stały w miejscu lub się kurczyły. Autorzy nazwali ten układ „globalnym podziałem mobilności”. Logika, która się za tym kryje, jest spójna: rządy najchętniej otwierają granice dla posiadaczy paszportów z bogatych krajów, a ograniczają wjazd z miejsc, które kojarzą z zagrożeniem dla bezpieczeństwa lub ryzykiem imigracyjnym. Tak odczytany indeks zapisuje zbiorczo, na ile inne rządy są przekonane, że obywatele danego kraju wrócą do domu wtedy, kiedy zapowiedzieli.
W ciągu dwudziestoletniej historii indeksu kraje pięły się w górę i spadały, a ich ruchy układają się we wzór.
Konkurencyjne indeksy
Henley nie jest jedyną organizacją publikującą ranking paszportów. Passport Index firmy Arton Capital uwzględnia węższy zbiór 199 kierunków (193 państwa członkowskie ONZ i sześć terytoriów), zalicza również e-wizy wydawane w ciągu trzech dni roboczych i jest aktualizowany na bieżąco. Te wybory mają znaczenie: w indeksie Artona pierwsze miejsce zajmują ZEA, przed Singapurem, z wynikiem mobilności 182 w 2026 roku. Emiraty po raz pierwszy znalazły się na szczycie w 2018 roku i poza spadkiem w czasie pandemii utrzymują tę pozycję do dziś.
Nomad Passport Index dodaje do swoich zmiennych obciążenia podatkowe, zasady dotyczące podwójnego obywatelstwa i postrzeganie danej narodowości, a jego rankingi służą innym odbiorcom: bardzo zamożnym osobom, które zastanawiają się, gdzie mieć obywatelstwo, a nie rządom oceniającym dwustronną politykę wizową. Kraje wysoko notowane u Henleya czasem wypadają słabiej w złożonym wskaźniku Nomada i odwrotnie. Każdy indeks odpowiada na inne pytanie. Szczególna wartość Henleya polega na tym, że korzysta ze spójnego, neutralnego zbioru danych, czyli informacji podróżnych IATA, na tyle długo, by można było śledzić zmiany w czasie.Architektura dwustronnego zaufania
Każdy rząd sam decyduje, czy przyznać prawo wjazdu bez wizy, czasem jednostronnie, a czasem w ramach umowy o wzajemności, a indeks Henleya zapisuje, jak takie uprawnienia się kumulują. Większość z nich bierze się z czegoś bliższego pracy ubezpieczyciela niż dyplomacji w romantycznym rozumieniu: każdy rząd wycenia ryzyko, że przyjezdni nie wrócą do domu.
Rządy znoszą wizy, gdy uznają, że koszt takiej decyzji jest mniejszy niż utrudnienia wynikające z wymagania wiz. Na ten rachunek składa się kilka zmiennych. PKB na mieszkańca służy jako przybliżona miara tego, czy obywatele mają finansowy powód, by po wpuszczeniu zostać – ludność o wysokich dochodach statystycznie rzadziej przekracza dozwolony okres pobytu, bo niepowrót do domu kosztowałby ją więcej. Duże znaczenie mają historyczne wskaźniki odmów i przekroczeń okresu pobytu wśród obywateli danego kraju, bo bezpośrednio mierzą ryzyko, które urzędnicy próbują wycenić. Wielkość wymiany handlowej między dwoma krajami daje obu stronom polityczny bodziec do zmniejszania utrudnień w podróżowaniu. Członkostwo w strukturach regionalnych może zmienić cały rachunek za jednym zamachem.
Unia Europejska negocjuje jako blok. Jej wspólna polityka wizowa i unijne umowy o zniesieniu wiz obejmują tymi samymi warunkami obywateli każdego uczestniczącego państwa członkowskiego (wszystkich z wyjątkiem Irlandii, która zachowuje własne regulacje wizowe), otwierając drzwi, których mały kraj mógłby nigdy nie otworzyć samodzielnie. Unia domaga się też wzajemności, a wyjątki pokazują, jak wiele wciąż zależy od ocen dwustronnych. UE uzyskała ruch bezwizowy dla swoich obywateli od wszystkich partnerów, których obywatele są zwolnieni z wiz, z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych, które nadal wymagają wiz od obywateli Bułgarii, Cypru i Rumunii. Rumunię włączono do amerykańskiego programu Visa Waiver w styczniu 2025 roku, ale już w maju tę decyzję cofnięto. ASEAN działa podobnie, choć mniej formalnie: członkostwo wplata państwo w sieć instytucjonalnych relacji, które inne rządy odczytują jako dowód stabilności i odpowiedzialności.
Pozycja Singapuru na szczycie indeksu jest efektem sześćdziesięciu lat świadomego budowania. Po oddzieleniu się od Malezji w sierpniu 1965 roku Singapur dwa lata później współtworzył ASEAN, od razu umieszczając się w regionalnej architekturze współpracy. Rząd Lee Kuan Yewa i jego następcy zbudowali reputację finansowej rzetelności, niskiej przestępczości i surowego egzekwowania przepisów imigracyjnych. Te cechy działają na korzyść Singapuru w oczach innych rządów, które zwykle uznają, że obywatele państwa kontrolującego własne granice raczej nie będą naruszać cudzych. Singapur wdrożył od tamtej pory 29 dwustronnych i regionalnych umów o wolnym handlu; dzięki tej sieci handlowej dziesiątki rządów mają bezpośredni interes w tym, by podróże do miasta-państwa i z niego były łatwe.
Droga ZEA pokazuje tę samą logikę w skondensowanej formie. W 2006 roku paszport emiracki zajmował 62. miejsce. Do lipca 2026 roku awansował na ex aequo drugie miejsce ze 188 kierunkami, zyskując po drodze 153 kierunki bezwizowe, co jest największym przyrostem spośród wszystkich paszportów w historii indeksu. Awans był owocem przemyślanej polityki: rząd ZEA dużo zainwestował w działania dyplomatyczne, uczynił z kraju globalny węzeł tranzytowy i finansowy oraz negocjował umowy o zniesieniu wiz jako narzędzia zagranicznej polityki gospodarczej.
Bilans wyborów
W 2014 roku Stany Zjednoczone dzieliły pierwsze miejsce w indeksie Henleya z Wielką Brytanią i kilkoma innymi krajami. W październiku 2025 roku po raz pierwszy w historii indeksu wypadły z pierwszej dziesiątki. W styczniu 2026 roku wróciły na 10. miejsce ze 179 kierunkami, a w lipcowym wydaniu z 2026 roku pozostały na 10. pozycji, ze 180. Spadek jest względny: liczba kierunków dostępnych dla obywateli USA nieznacznie wzrosła w ciągu tych dwunastu lat, ze 174 do 180, podczas gdy dziesiątki innych paszportów zyskały znacznie więcej, a indeks rejestruje tylko pozycję, która z tego wynika.
Brazylia przywróciła obowiązek wizowy dla obywateli USA 10 kwietnia 2025 roku, powołując się na brak wzajemności: Brazylijczycy od dawna muszą uzyskiwać wizy przed wjazdem do Stanów Zjednoczonych, a brazylijski rząd uznał, że taki układ nie odzwierciedla już relacji równych partnerów. Chiny pominęły USA na swojej rosnącej liście krajów bezwizowych; Wietnam wyłączył Amerykanów z najnowszych ułatwień bezwizowych; zmiany w Papui-Nowej Gwinei i Mjanmie, a potem nowy system e-wiz w Somalii jeszcze bardziej obniżyły wynik USA w 2025 roku. Nie każda z tych decyzji była wymierzona w Waszyngton, ale razem pokazują, jak szybko wynik topnieje, gdy kraj zostaje pominięty na listach innych rządów.
Część głębszej przyczyny widać w innym wskaźniku Henleya, Openness Index, który liczy, z ilu krajów obywatele mogą wjechać do danego państwa bez wizy. W styczniu 2026 roku Stany Zjednoczone zajmowały w tym zestawieniu 78. miejsce na 199 krajów i terytoriów, wpuszczając bez wiz posiadaczy 46 paszportów. Kraj, który wpuszcza bez wiz posiadaczy zaledwie 46 paszportów, w praktyce sygnalizuje około 150 innym krajom i terytoriom, że ich obywatelom nie ufa się automatycznie. Tamte rządy mogą zasadnie odpowiedzieć podobną ostrożnością.
Ten sam mechanizm, który wyjaśnia, jak Singapur zbudował wynik swojego paszportu dzięki stałym sygnałom stabilności, wiarygodności i otwartości, działa odwrotnie w przypadku kraju, który dokonał innych wyborów. Spadek USA w rankingach Henleya to właśnie ta logika w działaniu, a indeks bez redakcyjnego komentarza zapisuje to, co postanowiły inne rządy.
Co dalej
W grudniu 2025 roku amerykańska Służba Celna i Ochrony Granic (CBP) opublikowała propozycję, zgodnie z którą obywatele 42 krajów objętych programem Visa Waiver, w tym Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec i Japonii, musieliby przed bezwizową podróżą do Stanów Zjednoczonych przekazywać obszerne dane osobowe: historię aktywności w mediach społecznościowych z pięciu lat, numery telefonów używane w ciągu ostatnich pięciu lat, adresy e-mail używane w ciągu ostatnich dziesięciu oraz informacje o członkach rodziny.
Okres konsultacji publicznych zakończył się 9 lutego 2026 roku. W maju 2026 roku CBP zapowiedziała, że w świetle zgłoszonych uwag przerabia propozycję i może ograniczyć dodatkowe pytania do „określonych grup” wytypowanych na podstawie oceny ryzyka, zamiast obejmować nimi wszystkich podróżnych. W październiku 2026 roku CBP wciąż nie opublikowała w Federal Register kolejnego zawiadomienia, które musi poprzedzić zatwierdzenie, a podawanie kont w mediach społecznościowych w formularzu ESTA pozostawało dobrowolne. Europejskie stowarzyszenia branży turystycznej ostrzegały, że łączny efekt sprawi, iż podróże do USA staną się „bardziej skomplikowane, inwazyjne i mniej dostępne”. Jeśli propozycja zostanie przyjęta, utrudni właśnie ten rodzaj podróży bez wiz, na którym opiera się wzajemność.Logika braku zagrożenia
Na szczycie lipcowego indeksu Henleya z 2026 roku znajduje się Singapur ze 192 kierunkami. Japonia, Korea Południowa i ZEA dzielą drugie miejsce ze 188, a Szwecja jest trzecia ze 187; za nią plasuje się gęsta grupa państw europejskich. Jeśli pominąć potęgę, użyteczne pytanie o tę listę brzmi: co łączy te kraje w oczach innych rządów?
Jedną z ilustracji jest Japonia. Artykuł 9 japońskiej konstytucji z 1947 roku wyrzeka się wojny i utrzymywania potencjału wojennego. W praktyce Japonia ma Siły Samoobrony i partnerstwa bezpieczeństwa ze Stanami Zjednoczonymi, ale od 1945 roku nie prowadziła za granicą ofensywnych operacji wojskowych. Osiem dekad później wynikiem jest kraj o gęstej sieci powiązań handlowych, z gospodarką należącą do pięciu największych na świecie i bez niedawnej historii wykorzystywania militarnego zasięgu w sposób, który rodziłby wrogie relacje. Niewiele rządów obawia się, że japońscy turyści przyjadą z celami politycznymi. Podobnie wygląda przypadek Korei Południowej. Kraj ten stoczył wojnę na własnym terytorium, a potem przez większą część kolejnych siedmiu dekad budował sieci handlowe i eksportował kulturę; jego największa zamorska misja wojenna, około 320 tysięcy żołnierzy wysłanych do Wietnamu w latach 1964–1973, to już sprawa sprzed pół wieku. Korea zgromadziła zupełnie inny zestaw relacji międzynarodowych, niż można by przewidywać na podstawie jej powojennego położenia.
Przypadek Singapuru sięga dalej, bo jego premia za bycie niegroźnym wynika z pielęgnowanej reputacji, a nie z zapisu w konstytucji. Singapur ma partnerstwa bezpieczeństwa i utrzymuje dobrze wyposażone, jak na swoje rozmiary, siły zbrojne, ale rządy, które liczą się dla wyniku jego paszportu, nie postrzegają go jako źródła nacisku geopolitycznego. Należy do regionalnej struktury, nie dominując w niej, i utrzymuje stosunki z krajami, które poza tym pozostają ze sobą w napięciu. Wypracował pozycję użytecznej neutralności, otwartości, dzięki której inne rządy chcą pozostawać z Singapurem w dobrych stosunkach; to coś innego niż formalna neutralność Szwajcarii, która ma własną historię.
Tym, co łączy te przypadki, jest premia za bycie niegroźnym. Kiedy kraj nie budzi niechęci, nie stanowi postrzeganego zagrożenia dla bezpieczeństwa i nikomu nie daje powodu, by na użytek polityki wewnętrznej okazywać wobec niego stanowczość, inne rządy nie mają politycznego zaplecza dla ograniczania wjazdu jego obywatelom, a sam kraj gromadzi zwolnienia z wiz niemal automatycznie. Żaden minister w Kopenhadze nie musi pokazywać wyborcom, że singapurskich turystów trzyma się z daleka, a polityczna presja, by ograniczać wjazd japońskim podróżnym, zdarza się rzadko; kiedy w styczniu 2023 roku Chiny na krótko wyłączyły obywateli Japonii i Korei Południowej z programu bezwizowego tranzytu, był to odwet za ograniczenia, jakie rządy tych krajów nałożyły na chińskich podróżnych w czasie pandemii.
Odwrotność tego opisuje pozycję USA: kraj, który demonstruje siłę, budzi niechęć albo sygnalizuje, że obywatele innych państw nie są szczególnie mile widziani, tworzy warunki, w których powstaje polityczne zaplecze dla ograniczania wjazdu jego obywatelom. Nie każdy rząd z niego korzysta, ale robi to dość wielu, by było to widać w liczbach.
Jak wygląda dół tabeli
Przepaść między najsilniejszymi a najsłabszymi paszportami gwałtownie się powiększyła od początku istnienia indeksu. W lipcowym wydaniu z 2026 roku obywatele Singapuru mają dostęp do 192 kierunków, a obywatele Afganistanu do 22. Różnica między nimi wynosi 170 kierunków, podczas gdy w 2006 roku, gdy indeks powstał, wynosiła 118.
Przeciętny paszport otwiera dziś bez uprzedniej wizy 108 kierunków, wobec 58 w 2006 roku, ale zyski rozłożyły się nierówno, według wzoru, który nie odpowiada obiektywnemu ryzyku w żadnym neutralnym sensie.
Odsetki odmów wiz Schengen pozwalają ten wzór odczytać. Henley wylicza, że odsetek odmów dla wnioskodawców z Afryki ubiegających się o wizę do strefy Schengen wzrósł z około 19 procent w 2015 roku do około 27 procent w 2024 roku, znacznie powyżej 14,8 procent odmów dla wszystkich wnioskodawców na świecie w tym samym roku. W 2024 roku odsetek odmów dla Algierii wynosił około 35 procent; dla Chin – poniżej 5 procent.
Profesor Mehari Taddele Maru w tekście dla Henleya sięga po naukowe pojęcie „warunkowej dyskryminacji rasowej”, by opisać to, co odsłaniają te wzorce odmów: strukturę, w której o prawdopodobieństwie wjazdu decyduje bardziej narodowość wpisana do paszportu niż sytuacja poszczególnych wnioskodawców. Inni badacze wywodzą tę strukturę z samego reżimu paszportowego. Anam Soomro dowodzi, że upowszechnienie reżimu paszportowego pod egidą Ligi Narodów zniekształciło swobodę przemieszczania się, niegdyś traktowaną jako wrodzone prawo człowieka, i zamieniło ją w system, który szereguje mobilność według hierarchii pochodzenia narodowego. John Torpey opisuje, jak nowoczesne państwa zmonopolizowały „prawomocne środki przemieszczania się”, uzależniając ludzi od państwowej zgody na przekraczanie granic.
Związek między tą historią a dzisiejszym rozkładem wymaga ostrożności. W październiku 1920 roku Liga Narodów zgromadziła w Paryżu dwadzieścia dwa państwa na konferencji w sprawie paszportów i formalności celnych, która ujednoliciła pierwszy międzynarodowy wzór paszportu w chwili, gdy państwa mające największy wpływ na ten proces były zarazem państwami o największych imperiach. Zamiast ogłaszać hierarchię rasową, konferencja wbudowała w międzynarodowe podróżowanie system techniczny, którego praktyczne skutki taką hierarchię odtwarzały. Ten system wciąż działa, a odsetek odmów dla algierskich wnioskodawców o wizy Schengen w 2024 roku wpisuje się w jego wzór.
Wyjątek ZEA
Awans ZEA z 62. miejsca na ex aequo drugie komplikuje każde odczytanie obecnego rozkładu jako sztywnej hierarchii. Hierarchia nie jest sztywna, ale jedyny kraj, który wspiął się po niej z tak daleka, dokonał tego dzięki dwóm dekadom trwałych działań dyplomatycznych, umów o wzajemnym zniesieniu wiz i kształtowania wizerunku kraju niskiego ryzyka.
ZEA wniosły do tego przedsięwzięcia bogactwo naftowe, rząd zdolny do realizacji długofalowych celów polityki zagranicznej i miasto, Dubaj, które jako globalny węzeł tranzytowy dawało im przewagę. Niewiele krajów z dolnych rejonów indeksu może wnieść wszystkie trzy. Wyjątek ZEA pozostawia argument strukturalny w mocy i pokazuje, czego wymagało wydostanie się z niższych pięter w jedynym przypadku, w którym to się udało. Dla większości krajów, których obywatele mierzą się z odsetkiem odmów wiz Schengen powyżej 20 procent, nic porównywalnego nie jest w zasięgu.Co oznacza ta liczba
Wynik paszportu ustalają inne rządy. Jest sumą ich zbiorowej oceny tego, czy obywatele danego kraju są mile widziani, rozpisanej na 227 decyzji o poszczególnych kierunkach.
W tym świetle amerykańskie liczby wyglądają inaczej. Zajmowane przez USA 78. miejsce na 199 w Openness Index Henleya jest miarą amerykańskiej polityki imigracyjnej, ale zarazem częścią pierwotnej przyczyny wyniku paszportu USA, bo to jeden z sygnałów, które inne rządy odczytują, decydując, czy odpowiedzieć wzajemnością. Brazylia powiedziała to wprost, gdy w 2025 roku przywróciła wizy.
Przepaść między Singapurem a Afganistanem odzwierciedla ten sam mechanizm działający na innych danych wejściowych. Singapur przez sześćdziesiąt lat budował sygnały, które inne rządy nagradzają. Afganistan spędził znaczną część tego samego okresu jako arena rywalizacji mocarstw, wojny domowej i narzucanych z zewnątrz politycznych wstrząsów, w warunkach, w których zbudowanie któregokolwiek z tych sygnałów jest niemal niemożliwe. Dla ludzi, którzy mają którykolwiek z tych paszportów, ta przepaść zapisuje okoliczności, w jakich się urodzili, i wybory, jakich dokonały otaczające ich rządy.
Ranking paszportów zapisuje rozproszony, nieskoordynowany werdykt: sumę decyzji władz odpowiedzialnych za 227 kierunków, z których każda działa we własnym interesie i reaguje na własną politykę wewnętrzną, ważąc postrzegane ryzyko i oczekiwaną wzajemność. Najpotężniejsze według konwencjonalnych miar kraje niekoniecznie wypadają najlepiej; najlepiej wypadają te, których obecność inne rządy zbiorowo uznały za niekłopotliwą.
Każdy z 199 paszportów w indeksie ma przypisaną liczbę, która jest osadem tysięcy pojedynczych dwustronnych rachunków. Na jednym końcu tego szeregu obywatele mają dostęp do 192 z 227 śledzonych przez indeks kierunków bez wizy uzyskanej z wyprzedzeniem; na drugim – do 22. Indeks, który rejestruje tę przepaść, 170 kierunków w lipcowym wydaniu z 2026 roku wobec 118 w 2006 roku, powstaje z tych samych danych, z których linie lotnicze korzystają przy odprawie.
Zastrzeżenie dotyczące generatywnej AI
Niektóre treści na tej stronie zostały wygenerowane i/lub zredagowane z pomocą generatywnej sztucznej inteligencji.
Media
Najważniejsze źródła i bibliografia
Henley & Partners. „Passport Power Doubles as Global Peace Declines” (Henley Passport Index, 20th anniversary edition). July 21, 2026. https://www.henleyglobal.com/newsroom/press-releases/henley-passport-index-20th-anniversary
Henley & Partners. Henley Passport Index: 20th Anniversary. 2026. https://www.henleyglobal.com/passport-index/20th-anniversary
Henley & Partners. About the Henley Passport Index. https://www.henleyglobal.com/passport-index/about
Henley & Partners. Henley Passport Index (current rankings). https://www.henleyglobal.com/passport-index/ranking
Henley & Partners. Henley Global Mobility Report January 2026 (press release: „A Growing Passport Divide Reshapes Global Mobility in 2026”). January 13, 2026. https://www.henleyglobal.com/newsroom/press-releases/henley-global-mobility-report-january-2026
Henley & Partners. „US Passport Power Falls to Historic Low.” October 14, 2025. https://www.henleyglobal.com/newsroom/press-releases/henley-global-mobility-report-oct-2025
Henley & Partners. Henley Passport Index, January 2025 edition (press release). January 8, 2025. https://www.henleyglobal.com/newsroom/press-releases/henley-global-mobility-report-january-2025
Henley & Partners. Henley Openness Index. https://www.henleyglobal.com/publications/henley-openness-index
Maru, Mehari Taddele. „Global Mobility Hierarchy: EU Visa Reforms Reinforce Bias Against Africans.” Henley Global Mobility Report, January 2026. https://www.henleyglobal.com/publications/global-mobility-report/2026-january/global-mobility-hierarchy-eu-visa-reforms-reinforce-racial-bias-against-africans
Henley & Partners. „Henley Passport Index: Biggest Climbers and Fallers 2014–2024.” Global Mobility Report, January 2024. https://www.henleyglobal.com/publications/global-mobility-report/2024-july/henley-passport-index-2014-2024
Maru, Mehari Taddele. „Schengen Visa Discrimination in Numbers.” Henley Global Mobility Report, January 2025. https://www.henleyglobal.com/publications/global-mobility-report/2025-january/global-mobility-contradiction-schengen-visa-discrimination-numbers
IBTimes India. „US passport slips to weakest ranking in a decade despite visa-free access to 180 destinations.” July 31, 2026. https://www.ibtimes.co.in/us-passport-slips-weakest-ranking-decade-despite-visa-free-access-180-destinations-904341
Khaleej Times. „UAE passport remains world’s most powerful for 9th year in a row” (Arton Capital Passport Index). May 19, 2026. https://www.khaleejtimes.com/uae/uae-passport-remains-worldss-most-powerful-for-9th-year-in-a-row
Gulf News. „UAE passport ranked world’s strongest again in 2026 index” (Arton Capital Passport Index). July 2026. https://gulfnews.com/uae/uae-passport-ranked-worlds-strongest-again-in-2026-index-1.500618837
Gulf News. „Passport Ranking 2021: UAE ranked 3rd global strongest passport, same as US” (Arton Capital Passport Index). July 4, 2021. https://gulfnews.com/uae/passport-ranking-2021-uae-ranked-3rd-global-strongest-passport-same-as-us-1.1625385664611
Dubai Eye 103.8. „Here’s how UAE reclaimed top spot in passport ranking.” October 6, 2021. https://www.dubaieye1038.com/news/business/heres-how-uae-reclaimed-top-stop-in-passport-ranking/
Torpey, John C. (2000). The Invention of the Passport: Surveillance, Citizenship and the State. Cambridge University Press. Book summary via GLOBALCIT: https://globalcit.eu/the-invention-of-the-passport/
Mau, Steffen, Fabian Gülzau, Lene Laube, and Natascha Zaun (2015). „The Global Mobility Divide: How Visa Policies Have Evolved over Time.” Journal of Ethnic and Migration Studies, 41(8), 1192–1213. https://doi.org/10.1080/1369183X.2015.1005007
Neumayer, Eric (2005). „Unequal Access to Foreign Spaces: How States Use Visa Restrictions to Regulate Mobility in a Globalised World.” Working paper, RePEc/IDEAS. https://ideas.repec.org/p/wpa/wuwpla/0503005.html
Soomro, Anam (2024). „People, Paper and Power: The Birth of the Passport in International Law.” Asian Journal of International Law, 14(2), 358–385. https://doi.org/10.1017/S2044251323000693
European Commission, Migration and Home Affairs. Visa policy. https://home-affairs.ec.europa.eu/policies/schengen/visa-policy_en
Council of the European Union. Agreement between the European Union and Grenada on the short-stay visa waiver (Article 2: „Member State” excludes the United Kingdom and Ireland). Doc. 7113/15, April 28, 2015. https://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST-7113-2015-INIT/en/pdf
European Commission, Home Affairs. Visa applications reach 11.7 million in EU and Schengen associated countries. May 20, 2025. https://home-affairs.ec.europa.eu/news/visa-applications-reach-117-million-eu-and-schengen-associated-countries-2025-05-20_en
European Commission, DG HOME. Short-Stay Visas Issued in Schengen Countries — Visa Statistics 2024. https://home-affairs.ec.europa.eu/policies/schengen/visa-policy/short-stay-visas-issued-schengen-countries_en
European Commission, Home Affairs. „Bulgaria and Romania Join the Schengen Area.” January 3, 2025. https://home-affairs.ec.europa.eu/news/bulgaria-and-romania-join-schengen-area-2025-01-03_en
US Department of Homeland Security. Visa Waiver Program. https://www.dhs.gov/visa-waiver-program
EIG Law. „DHS Rescinds Romania’s Entry in the Visa Waiver Program.” 2025. https://eiglaw.com/dhs-rescinds-romanias-entry-in-the-visa-waiver-program/
Associated Press. „Brazil will require visas for US, Canadian and Australian citizens.” April 8, 2025. https://www.bostonglobe.com/2025/04/08/world/brazil-visas-us-canadian-australian-citizens
US Customs and Border Protection. „Agency Information Collection Activities; Revision; Arrival and Departure Record (Form I-94) and Electronic System for Travel Authorization (ESTA).” Federal Register, December 10, 2025, Doc. No. 2025-22461. https://www.federalregister.gov/documents/2025/12/10/2025-22461/agency-information-collection-activities-revision-arrival-and-departure-record-form-i-94-and
Cozen O’Connor. „CBP Proposes Broader ESTA Data Collection, Including Social Media, Family Details and Biometrics.” December 2025. https://www.cozen.com/news-resources/publications/2025/cbp-proposes-broader-esta-data-collection-including-social-media-family-details-and-biometrics
American Institute of Physics. „Policy primer: Social media screening proposed for ESTA.” March 26, 2026. https://www.aip.org/research/policy-primer-esta-social-media-screening
Skift. „U.S. Plans to Scale Back on Collecting All Travelers’ Social Media.” May 22, 2026. https://skift.com/2026/05/22/cbp-social-media-vetting-proposal-revisions/
Euronews. „Planning a US trip? Travellers may soon need to make their social media history public.” February 2026. https://euronews.com/travel/2026/02/12/planning-a-us-trip-travellers-may-soon-need-to-make-their-social-media-history-public
Congressional Research Service. FY2024 NDAA: Summary of Funding Authorizations (IN12209). December 29, 2023. https://www.congress.gov/crs_external_products/IN/PDF/IN12209/IN12209.8.pdf
Vine, David, Patterson Deppen, and Leah Bolger (2021). Drawdown: Improving U.S. and Global Security Through Military Base Closures Abroad. Quincy Institute for Responsible Statecraft, Quincy Brief No. 16, September 2021. https://quincyinst.org/research/drawdown-improving-u-s-and-global-security-through-military-base-closures-abroad/ See also David Vine’s base-count page: https://www.davidvine.net/bases.html
Janes. „Singapore announces defence budget increase.” February 13, 2026. https://www.janes.com/osint-insights/defence-news/industry/singapore-announces-defence-budget-increase
Singapore Ministry of Energy, Trade and Industry. Free Trade Agreements. https://www.meti.gov.sg/Trade/Free-Trade-Agreements
Statista. „The biggest economies over time (nominal GDP).” https://www.statista.com/chart/amp/31788/the-biggest-economies-over-time-nominal
National Immigration Administration of the People’s Republic of China. „National Immigration Administration Suspends Port Visa Issuance and 72/144-hour Visa-free Transit Policy for Citizens of the Republic of Korea and Japan.” January 12, 2023. https://en.nia.gov.cn/n147413/c160661/content.html
Gulf News. „The 'best’ passports that give you travel freedom” (Henley Visa Restrictions Index 2014: Finland, Germany, Sweden, UK and US tied first on 174). 2014. https://gulfnews.com/how-to/passports-visa/the-best-passports-that-give-you-travel-freedom-1.1442085
Foreign Policy. „It’s Time for South Korea to Acknowledge Its Atrocities in Vietnam.” December 30, 2022. https://foreignpolicy.com/2022/12/30/vietnam-war-south-korea-massacres-history-diplomacy/
